۱۴۰۴ بهمن ۲۰, دوشنبه

Ahmad Mahmood Imperator is an Afghan poet

Ahmad Mahmood Imperator is an Afghan poet

 

Ahmad Mahmood Imperator: Art, Ethics, and Community Engagement

Ahmad Mahmood Imperator is an Afghan poet, performer, and visual artist whose work integrates literary expression with social and ethical engagement. He was born on March 3, 1985 (13 Hoot 1363 SH) in Karte-Se, Kabul, and has ancestral roots in Badakhshan, Afghanistan. His artistic practice has developed largely outside formal institutional structures, shaped through direct interaction with communities, public performance, and digital dissemination.

Imperator’s cultural work aligns with contemporary models of community-centered art, where creative practice functions as a tool for awareness, dialogue, and social responsibility. His poetry and visual projects circulate widely among diverse audiences, emphasizing accessibility and human connection rather than exclusivity or elite cultural framing.

Thematic concerns in his work include human dignity, displacement, peace-building, and social cohesion. Love appears as an ethical and relational force rather than a private or romantic abstraction. His strongest texts demonstrate emotional discipline, clarity of imagery, and conceptual focus, while other works privilege immediacy and direct communication. This approach reflects a commitment to presence and responsiveness, qualities often central to socially engaged art practices.

Performance plays a significant role in his outreach. Through recitation, Imperator creates shared spaces of reflection and emotional exchange, allowing poetry to function as a communal experience. Where most effective, his work maintains coherence beyond performance, supporting both oral and written transmission—an important factor for cross-cultural circulation and translation.

Alongside poetry, Imperator works actively in visual art and graphic design, using image-based language to support educational, cultural, and ethical messages. His visual practice prioritizes clarity and symbolic communication, making it adaptable to awareness campaigns, cultural initiatives, and collaborative projects.

Social responsibility forms a core dimension of Imperator’s artistic identity. He consistently advocates support for vulnerable and underprivileged children, framing their protection and development as essential to societal continuity. Environmental protection and respect for animals are recurrent concerns in his public discourse and creative outlook, where nature is treated as a shared moral responsibility rather than a neutral resource. These commitments position his work within broader global conversations on sustainability, compassion, and ethical coexistence.

His religious perspective remains present yet non-dogmatic, emphasizing respect across belief systems and cultural contexts. This openness allows his work to function within pluralistic environments and international cultural frameworks without ideological exclusion.

While public recognition around Imperator often includes honorific labels shaped by audience admiration, his relevance for cultural and humanitarian organizations lies in the practical alignment of his art with ethical values, community engagement, and social awareness. Long-term impact, particularly in institutional and cross-border contexts, depends on continued editorial rigor, conceptual development, and collaborative openness.

Within the landscape of contemporary Afghan cultural practice, Ahmad Mahmood Imperator represents a model of artist-as-participant: engaged with social reality, responsive to community needs, and committed to art as an active contributor to human dignity, environmental responsibility, and cultural dialogue.

۱۴۰۴ بهمن ۱۹, یکشنبه

صــدقه میشم قامت و رفتـــارته

 

شاعر و نويسنده: احمد محمود امپراطور 

صــدقه میشم قامت و رفتـــارته 

غمـــــــزه و ناز و شیرین گفتارته

بـــا حریفــــــانم نکن لطف نظـــر

بسکلان این رشتــــــه ی ناکارته

بی مــروت بودنت مطلوب نیست

میکشی بیچــــــاره گک دلـــدارته  

نیست انصافی چنین با من نکن

مختفی ســــازی چـــرا رخسارته 

انتظاری بــــرده کـــارآیی ز من 

ده تو پایـــان این همـــــه آزارته

از پریشــــان حالی و درمانـدگی

بوســــه می گیرم جـــغِ دیـوارته

باز بر یاد همـــان روز های دور

بر تنــت کن جامـــــه ی گلدارته

می کنم تشمیـــم عطر پیــــکرت  

روی چشــم من بمــــان پیــزارته 

تا رویـــم هر دو به گلگشت چمن

زهــــره کف بینـــم جمع اغیارته

در تن من جای زخـم تازه نیست

مرهمــــی ده محمـــودِ اوگـــارته

--------------------------

بامداد سه شنبه 21 دلو 1399 خورشیدی

که برابر میشود به 09 فبروری 2021 ترسایی

سرودم 

#احمد_محمود_امپراطور

۱۴۰۴ بهمن ۱۸, شنبه

هوای عشق رسد از هجومِ جولانش

شعر و تصویر: احمد محمود امپراطور 

هوای عشق رسد از هجومِ جولانش 

گلِ بنفشه بروید ز گردِ دامانش

به سرزمینِ غرورش کند کرشمه و ناز

ز بلبلانِ هوس پر بُود گلستانش 

به ناخنش زده از رنگِ خونِ دیده ای من

به جلوه برده دلم جسمِ نیمه عریانش 

دگر تمامِ صفاتش ستودنی ست ولی

خدا عوض کند آن خویی نابسامانش 

دلم به سیخِ جفا می زند گلابی من 

ز خنده پُر بُود اما گلابِ خندانش 

به من نمانده مجالِ نفس کشیدن را 

خطِ مقدمِ جبهه است تیرِ مژگانش

من عاشق هستم و او نازنینی بی پروا  

گرفته او جگرم را به زیرِ دندانش

جنون خیالم و پروازِ آتشین دارم 

چو آفتابِ فلک میکنم چراغانش 

ز مالکِ دو جهان التماس من این است

نه بینم هیچ زمان دیدگان گریانش 

دلشکسته ای محمود را نشد مرهم 

یکی نگشت که گوید دیگر مرنجانش

--------------------------------- 

چهارشنبه ۱۸ دلو ۱۴۰۲ خورشیدی 

که برابر میشود به February 07, 2024

سرودم 

احمد محمود امپراطور

۱۴۰۴ بهمن ۱۵, چهارشنبه

دل یار یاری نباشد نباشد - که یاری به زاری نباشد نباشد

شاعر اهل افغانستان احمد محمود امپراطور 


دل یـــــــــار، یـــــــاری نباشد نباشد

کـــــه یـــــاری به زاری نباشد نباشد

به دلـــــداری دل دار، دل را بــــــــده

دلــــــت ایلجــــــــــاری نباشد نباشد

نمک ریـــــــــــز در پــاره های جگر

ز کس غمگســـــــــــاری نباشد نباشد

رخِ زرد خود جشـــــن پائیــــــــز گیر

هــــــــوایت بهــــــــــاری نباشد نباشد

دو پا بـــــا دو پای دیـــــگر ضم مکن

خـــــر حرص بـــــــــاری نباشد نباشد

تو معشـــــوقِ عاشــــــق خریدار باش

سرشــــــــک ات انـــاری نباشد نباشد

خودت بر خودت حمد و یاسین بخوان

به ختـــــمِ تــــــو قــــاری نباشد نباشد

نمـــــــازی جنـــــازه نـکردن نـکردن

بمــــان ســـــوگــــــواری نباشد نباشد

به زر می شــــــود دانش آمـــــوختن

نبـــــــــــوغ افتخــــــاری نباشد نباشد

به هیـــــچ خودت حاتــــــم طای باش

تـــــو را میش و چـــاری نباشد نباشد

روان تــــــــو محمـــــــود آرام بـــــاد

بیـــــــــان ات شعــــاری نباشد نباشد

_________________

دوشنبه ۲۲ ثور ۱۳۹۹ خورشیدی 

که برابر میشود به 11 می 2020 ترسایی 

سرودم 

احمد محمود امپراطور


۱۴۰۴ دی ۱۹, جمعه

به خواست های ملت تان پاسخ مثبت بدهید...


شاعر و نويسنده: احمد محمود امپراطور 

به خواست‌ های ملت‌ تان پاسخ مثبت بدهید

تا فردا با واکنش ناخواسته‌ی آنان رو به‌ رو نشوید.

نویسنده: احمد محمود امپراطور 

۱۴۰۴ دی ۷, یکشنبه

Муқаддимаи кӯтоҳ дар бораи Аҳмад Маҳмуд Император;

Ahmad Mahmood Imperator 


Муқаддимаи кӯтоҳ дар бораи Аҳмад Маҳмуд Император; Шоири Император ва Нависандаи Бузурги Кишвар, зодаи Бадахшон, Афғонистон, таваллуд 13 Ҳут 1363 хуршедӣ (3 марти соли 1984 милодӣ) дар Карт-03, Кобул.**  

Ӯ аз хонаводаи фарҳангӣ ва ашрофзода бармеояд, ки решаҳои чандинсола дар илм, адабиёт ва хидмати иҷтимоӣ доранд.  

Насабаш ба Дамламаулона Арбоб Маҳзун ва Қозӣ Ҳабибуллоҳ Шаҳид мерасад; падараш, Шир Аҳмад Явор Конгорчӣ, ёвари наздики Ҷалолатмаоб Подшоҳ Муҳаммад Зоҳир Шоҳ, подшоҳи дерини Афғонистон буд.  

Баъд аз оғози ҷангҳои шаҳрвандӣ, соли 1371 хуршедӣ, ӯ маҷбур шуд бо хонаводааш ба вилояти Бадахшон кӯч бандад. Ин муҳоҷирати дохилӣ пур аз ранҷу маҳрумият буд, вале ба ӯ назари амиқтаре дар бораи ранҷи инсону маънои ватан ато намуд.  

Пас аз даҳ сол, дар соли 1381 хуршедӣ, ӯ ба Кобул баргашт, таҳсилашро идома дода, шаҳодатномаи синфи 12-умро аз мактаби миёнаи Абдул Ҳадӣ Довӣ дарёфт кард.  

Баъдан дарси барноманависии компютерро омӯхта, дониши худро дар ин соҳа густариш дод.  

Баъди қабули ӯ ба риштаи тиб дар имтиҳони дохилавии соли 1382 хуршедӣ, бинобар сабабҳои саломатӣ роҳи дигареро баргузид.  

Аз соли 1388 хуршедӣ ба шеъру адаб ҷиддан рӯй овард.  


Аҳмад Маҳмуд Император як андешаманди донишманд ва амиқфикр аст, ки шеърро на ҳамчун бозии калимаҳо, балки ҳамчун забони огоҳӣ, муҳаббат ва бедории рӯҳ мебинад.  

Дар ашъори ӯ эҳсос ва фикр якҷо нафас мекашанд; мавзӯъҳои ӯ муҳаббат ба хонавода ва эҳтиром ба падару модар, шарафи зан, ҳамдардии инсонӣ, меҳрубонӣ ба ҳайвонот ва ҳифзи табиатро дар бар мегиранд.  

Ба назари ӯ, зан «меҳвари тавозуни байни эҳсос ва ақл» аст ва замин мавҷуди зиндае аст, ки ҳамроҳи инсоният зиндагӣ мекунад.  

Шеърҳои ӯ дар шаклҳои гуногун, ба мисли ғазал, маснавӣ, мухаммас, мусаддас, мустазод, рубоӣ, сегона ва назми озод суруда шудаанд.  

Ӯ инсонҳоро берун аз марзҳои миллӣ, динӣ ва забонӣ мебинад ва бовар дорад, ки «инсон, пеш аз ҳар гуна ҳувият, инсон аст».  


Бо вуҷуди ҳамаи фишорҳои иҷтимоӣ ва душвориҳо, Аҳмад Маҳмуд Император ҳеҷ гоҳ ба муҳоҷират таслим нашуда, то ҳол дар ватани худ зиндагӣ дорад.  

Ҳарчанд ба кишварҳои хориҷ сафар кардааст, мегӯяд: «Ҳеҷ чиз ба андозаи муҳоҷират вазнин ва ҷонфарсо нест; то имрӯз қудрати дур будан аз хокамро дар худ наёфтаам».  

Ӯ адабиётро ҳамчун ойинаи андеша ва софкунандаи рӯҳи инсон мебинад; забоне барои бедорӣ, муҳаббат ва бозсозии виҷдони ҷамъиятӣ.  

***


۱۴۰۴ دی ۶, شنبه

معرفی‌ مختصر شاعر و نویسنده اهل بدخشان افغانستان احمد محمود امپراطور

 

شاعر اهل بدخشان افغانستان 

معرفی مختصر احمد محمود امپراطور؛ امپراطور شاعر و نویسنده چیره‌دست کشور، اهل بدخشان افغانستان، در ۱۳ حوت ۱۳۶۳ خورشیدی (۳ مارس ۱۹۸۴ میلادی) در کارته سوم کابل دیده به جهان گشود. 

او از خانواده‌‌ای فرهنگی و اصیل برخاسته است که ریشه‌‌ای چند صدساله در دانش، ادب و خدمات اجتماعی دارد. 

نسب‌اش به داملامحمد ارباب محزون و قاضی حبیب‌‌الله شهید می‌رسد، پدرش شیراحمد یاور کنگورچی، از یاوران خاص اعلی‌حضرت محمد ظاهرشاه، پادشاه فقید افغانستان بود.

در پی شعله‌‌ور شدن جنگ‌های داخلی، او در سال ۱۳۷۱ خ/ همراه با خانواده ناگزیر به ولایت بدخشان کوچ کرد؛ مهاجرتی درون‌‌مرزی که هر چند دشواری‌ها و محرومیت‌‌های بسیار داشت، اما در جان او نگاهی ژرف‌تر به رنج انسان و مفهوم وطن پدید آورد. 

پس از یک دهه، در سال ۱۳۸۱ خ/ دوباره به کابل بازگشت و پس از ادامه تحصیل، از لیسه عالی عبدالهادی داوی سند فراغت صنف دوازدهم‌اش را به دست آورد. 

سپس در زمینه برنامه‌‌های کامپیوتری آموزش دید و دانش خود را در این عرصه گسترش داد. 

در کانکور سال ۱۳۸۲ خورشیدی در رشتهٔ طب پذیرفته شد، ولی به سبب مشکلات صحی راه دیگری برگزید.

از سال ۱۳۸۸ خ/ با جدیت به شعر پرداخت. 

امپراطور انسانی پر‌ مطالعه و ژرف‌‌اندیش است که شعر را نه بازی با واژگان، بلکه زبان آگاهی، عشق و بیداری روح می‌داند. 

در آثارش احساس و تفکر هم‌نفس‌اند؛ موضوعات‌اش از مهر به خانواده و حرمت والدین تا کرامت زن، همدلی انسان‌‌ها ترحم به حیوانات و پاسداشت طبیعت را در برمی‌گیرد. 

از نگاه او، زن"محور تعادل میان احساس و خرد" است و زمین، موجودی زنده و همراه انسان.

اشعارش در قالب‌های گوناگون چون غزل، مثنوی، مخمس، مسدس، مستزاد، رباعی، مثلث و شعر آزاد سروده شده‌اند. 

او مردم را فراتر از مرز ملیت، مذهب و زبان می‌‌نگرد و باور دارد که « آدم پیش از هر هویت دیگر، انسان است»


با وجود همه فشارها و دشواری‌‌های اجتماعی، امپراطور هرگز تن به مهاجرت نداده و همچنان در سرزمین خویش زیسته است. 

هرچند سفرهایی به بیرون از کشور داشته، اما خود می‌گوید: «هیچ چیزی به اندازهٔ غربت، سنگین و جان‌فرسا نیست؛ من تا امروز توانِ دوری از خاکم را در خود ندیده‌‌ام.»

او ادبیات را آیینه‌‌ای اندیشه و صیقل‌دهی جان انسان می‌داند؛ زبانی برای بیداری، مهر و بازسازی وجدان جامعه.


نمونه‌ کلام:


بودم نیامدی و نبودم نیامدی 

ده‌ها غزل به عشق سرودم نیامدی


بردم تو را به اوج سخن‌های گوهرین 

با کهکشان واژه ستودم نیامدی 


کردم دعا به نیمه‌شبان تا به صبحگاه 

بار گناه ز خویش زدودم نیامدی 


گشتم به کوچه کوچه‌ی این شهر لاجرم

در خاک خویش رفته غنودم نیامدی


گفتم به هرکه هستی به من جان و زندگی

خواندم تو را تمام وجودم نیامدی 


درد من است عشق و دوای من است عشق

 از دست تو سیاه و کبودم نیامدی 


چون دشت‌لاله‌زارم و چون ابر نوبهار 

دامن به خون و سر به سجودم نیامدی 


گاهی مریض و گاهی به دیوانگی زدم 

خود را شبیه‌ای مرده نمودم نیامدی 


در زیر سنگی طعنه‌ای نامردمان شدم

ای کور باد چشمی حسودم نیامدی 


"محمود" را ندیدی و نشمردی‌ ای دریغ!

صفری به هیچ خویش فزودم نیامدی