۱۴۰۵ شهریور ۹, دوشنبه

Biography of Ahmad Mahmood Imperator

Biography of Ahmad Mahmood Imperator

 

Biography of Ahmad Mahmood Imperator


Ahmad Mahmood Imperator is an Afghan poet, writer, reciter, and graphic artist. He was born on 3 March 1985 (13 Hoot 1363 in the Solar Hijri calendar) in Karteh Seh, Kabul, Afghanistan. His family roots trace back to Kangorchi village in Keshm District of Badakhshan Province.


From his teenage years, he developed a deep interest in Persian poetry and literature. Over the years, he has written in a variety of classical poetic forms, including the ghazal, masnavi, qasida, rubai, mukhammas, and other traditional forms. Among these, the mukhammas holds a particularly distinctive place in his literary work. His mukhammas poems are characterized by thematic richness, musicality of language, and a deeply emotional style of expression.


In his literary and intellectual outlook, Ahmad Mahmood Imperator has been influenced by such great Persian literary figures as Bedil Dehlavi and Jalal al-Din Rumi. Love, mysticism, humanism, peace, culture, nature, social suffering, and the search for truth are among the central themes that recur throughout his poetry.


Alongside literature and art, herbal medicine and traditional healing practices have also been among his longstanding areas of interest and study. He has acquired considerable knowledge and practical experience concerning medicinal plants and traditional methods of using them. Over the years, he has pursued this field through both reading and personal experience.


Speaking about the origins of this interest, he says:


«“When I was nine years old, I moved with my family from Kabul to Badakhshan, the land of my ancestors. At that time, medical and healthcare facilities were limited in many areas, and people did not have easy access to modern medicines. For many health problems, people relied on medicinal plants and traditional methods of treatment. That was where I first became familiar with these practices and developed a strong interest in the field. Later, I continued studying it and gained further knowledge through practical experience.”»


He continued this interest in the years that followed. At times, drawing on his knowledge and experience, he has offered guidance to patients and people in need regarding the use of medicinal plants and has suggested traditional or herbal remedies. However, this aspect of his work is primarily based on indigenous knowledge, personal experience, and the study of traditional medicine and should not be regarded as equivalent to modern medical specialization or scientifically established medical treatment.


One of the most distinctive qualities of his character is his profound and practical devotion to his parents. He has consistently emphasized the importance of genuinely serving one’s father and mother and believes that much of what he has achieved in life is the result of serving his parents and receiving their blessings.


In his own words:


«“Everything I have and everything I have achieved comes from serving my father and mother. Their blessings have brought me this far.”»


After the death of his father, Shir Ahmad Yawar Kangorchi, in 2015, he continued to devote himself day and night to caring for his mother. He regards this devotion not merely as a family responsibility, but as a source of honor and a profound human value.


Ahmad Mahmood Imperator is a deeply emotional, sensitive, and compassionate person. Alongside his literary and artistic activities, he has a strong concern for the poor and those in need. He often prefers to help quietly and away from public attention, avoiding the public display of his charitable acts.


He is known for his determination, individuality, and distinctive personality. In his approach to life, he seeks to treat people from different social backgrounds and communities with openness, humanity, and without prejudice.


In one of his verses, he writes:


«“Live in harmony with both the common and the distinguished;

Do not judge the world through the narrow eyes of the short-sighted.”»


Another important dimension of his personality is his profound attachment to his homeland. Although he has, at different times, had opportunities to leave Afghanistan and establish a life abroad, he has so far chosen not to emigrate.


He explains his decision in these words:


«“Although I have been given opportunities several times to leave the country, I have never felt that I possess the strength to live in exile. For this reason, despite all the difficulties I face, I have accepted them and continue to strive to remain in my homeland.”»


This decision reflects his deep emotional connection to his native land and to his cultural and family roots.


World peace and mutual acceptance are also central to his intellectual outlook. In his writings and public statements, Ahmad Mahmood Imperator emphasizes peace, mutual respect, tolerance, human dignity, and acceptance of differences among people. He believes that differences in thought, culture, and society should never become reasons for hatred or violence.


In addition to poetry, he is active in graphic design and poetic recitation, sharing his literary and artistic works with Persian-speaking audiences.


Among some admirers of poetry and literature, he is also known by titles such as “The Poet of Hearts” and “The Jewel of Badakhshan.”


The poetic world of Ahmad Mahmood Imperator is a fusion of love, mysticism, emotion, humanism, social pain, peace, and the search for truth. He does not regard poetry merely as a means of expressing personal emotions. For him, poetry is also a language through which ideas can be articulated, social suffering reflected, people brought closer together, and human values preserved.


His literary, artistic, cultural, and educational activities continue. Through poetry, art, indigenous knowledge, and social engagement, Ahmad Mahmood Imperator seeks to contribute to the preservation of love, humanity, culture, peace, mutual acceptance, and the enduring bond between people and their homeland.

Тарҷумаи ҳоли Аҳмад Маҳмуди Император

Тарҷумаи ҳоли Аҳмад Маҳмуди Император


 Тарҷумаи ҳоли Аҳмад Маҳмуди Император


Аҳмад Маҳмуди Император — шоир, нависанда, қироатгари шеър ва тарроҳи графики афғон, 13-уми Ҳут соли 1363-и шамсӣ, ки ба 3-юми марти соли 1985-и милодӣ баробар аст, дар маҳаллаи Картаи Сеи шаҳри Кобул ба дунё омадааст. Решаҳои хонаводагии ӯ ба вилояти Бадахшон, ноҳияи Кишм ва деҳаи Кангурчӣ мерасанд.


Ӯ аз солҳои наврасӣ ба шеър ва адабиёти форсӣ дилбастагӣ пайдо намуда, дар қолабҳои гуногуни шеъри суннатӣ ва классикӣ эҷод кардааст. Аз ҷумла, дар жанрҳои ғазал, маснавӣ, қасида, рубоӣ, мухаммас ва дигар қолабҳои классикӣ осор офаридааст. Дар миёни ин қолабҳо мухаммасгӯӣ дар фаъолияти адабии ӯ ҷойгоҳи вижа дорад. Мухаммасҳои ӯ аз лиҳози мазмун, мусиқияти сухан ва баёни эҳсосотӣ ҷолибу таъсиргузоранд.


Аз нигоҳи адабӣ ва андешавӣ, Аҳмад Маҳмуди Император аз осори бузургоне чун Бедили Деҳлавӣ ва Мавлоно Ҷалолуддини Балхӣ таъсир пазируфтааст. Дар ҷаҳони шеъри ӯ мафҳумҳое чун ишқ, ирфон, инсонгароӣ, сулҳ, фарҳанг, табиат, дардҳои иҷтимоӣ ва ҷустуҷӯи ҳақиқат ҷойгоҳи густурда доранд.


Дар баробари адабиёт ва ҳунар, гиёҳдармонӣ ва донишҳои тибби суннатӣ низ аз соҳаҳои мавриди таваҷҷуҳ ва омӯзиши ӯ мебошанд. Ӯ дар бораи гиёҳҳои шифобахш ва роҳҳои суннатии истифодаи онҳо дониш ва таҷрибаи қобили таваҷҷуҳ андӯхтааст. Дар тӯли солҳои зиёд ин донишҳоро ҳам тавассути мутолиа ва омӯзиш ва ҳам аз роҳи таҷрибаи амалӣ пайгирӣ намудааст.


Ӯ дар бораи сарчашмаи ин таваҷҷуҳ чунин мегӯяд:


«Вақте ки нӯҳсола будам, ҳамроҳи хонавода аз Кобул ба вилояти Бадахшон, сарзамини аҷдодии худ, рафтам. Дар он давра дар бисёре аз минтақаҳо муассисаҳои тиббӣ ва беҳдоштӣ маҳдуд буданд ва дастрасии мардум ба доруҳои тибби муосир низ осон набуд. Мардум барои табобати бисёре аз мушкилоти саломатӣ аз гиёҳҳои шифобахш ва усулҳои суннатӣ истифода мекарданд. Ман аз ҳамон ҷо бо ин таҷрибаҳо ошно шуда, ба ин соҳа шавқи зиёд пайдо кардам. Баъдтар ҳам ба омӯзиши он пардохтам ва ҳам аз роҳи таҷрибаи амалӣ донишҳои бештаре андӯхтам.»


Ӯ дар солҳои баъдӣ низ ин шавқу таваҷҷуҳро идома додааст. Гоҳе бар асоси дониш ва таҷрибаҳои худ ба беморон ва ниёзмандон дар мавриди истифодаи гиёҳҳои шифобахш машварат медиҳад ва доруҳои суннатӣ ё гиёҳиро пешниҳод мекунад. Бо вуҷуди ин, ин бахши фаъолияти ӯ бештар бар донишҳои бумӣ, таҷрибаи шахсӣ ва мутолиаи тибби суннатӣ асос ёфтааст ва набояд онро бо тахассуси тибби муосир ё усулҳои табобатии аз нигоҳи илмӣ собитшуда яксон донист.


Яке аз хислатҳои барҷастаи шахсияти ӯ эҳтиром ва дилбастагии амиқу амалии ӯ ба падару модар аст. Ӯ ҳамеша бар хидмати самимӣ ва воқеӣ ба падару модар таъкид мекунад ва бар ин бовар аст, ки бахши бузурге аз он чи дар зиндагӣ ба даст овардааст, самараи хидмат ба падару модар ва дуои неки онҳост.


Ӯ мегӯяд:


«Ҳар чизе ки дорам ва ба даст овардаам, аз хидмат ба падару модар аст ва дуои неки онҳо маро ба ин ҷо расонидааст.»


Пас аз даргузашти падараш, Шер Аҳмад Ёвари Кангурчӣ, дар соли 1394-и шамсӣ, ӯ пайваста шабу рӯз дар хидмати модараш будааст. Ӯ ин хидматро танҳо як вазифаи хонаводагӣ намедонад, балки онро мояи ифтихор ва арзиши бузурги инсонӣ медонад.


Аҳмад Маҳмуди Император инсони бисёр эҳсосӣ, нозуктабъ ва меҳрубон аст. Дар баробари фаъолияти адабӣ ва ҳунарӣ, ба кумак ба камбизоатон ва ниёзмандон низ таваҷҷуҳи хос дорад. Вай бештар мекӯшад чунин кумакҳоро бесарусадо ва дур аз чашми дигарон анҷом диҳад ва аз ошкор сохтани корҳои неки худ худдорӣ мекунад.


Ӯ ҷавоне қавиирода, фарқкунанда ва дорои шахсияти хос аст. Дар муносибат бо зиндагӣ ва инсонҳо мекӯшад бо одамони табақаҳо ва гурӯҳҳои гуногуни ҷомеа бо диди боз, инсондӯстона ва бидуни таассуб муносибат намояд.


Ӯ дар яке аз байтҳои худ мегӯяд:


«Бо омма созу хос ҳаме кун ту зиндагӣ,

Дори ҷаҳон ба дидаи кӯтоҳназар макун.»


Яке дигар аз ҷанбаҳои муҳимми шахсияти ӯ дилбастагии амиқ ба Ватан ва сарзамини модарӣ мебошад. Бо он ки дар давраҳои гуногун барои ӯ имкони тарки Афғонистон ва интихоби зиндагӣ дар хориҷ аз кишвар фароҳам шудааст, ӯ то имрӯз муҳоҷиратро интихоб накардааст.


Ӯ дар ин бора мегӯяд:


«Бо он ки чандин бор шароит барои ман фароҳам шуд, то аз кишвар муҳоҷират кунам, аммо то ҳол тавони зиндагӣ дар ғарибиро дар худ надидаам. Аз ҳамин рӯ, бо тамоми мушкилоте, ки бо онҳо рӯ ба рӯ ҳастам, онҳоро пазируфтаам ва мекӯшам дар Ватан бимонам.»


Ин тасмим аз пайванди амиқи эҳсосии ӯ бо сарзамини модарӣ ва решаҳои фарҳангиву хонаводагиаш дарак медиҳад.


Сулҳи ҷаҳонӣ ва ҳамдигарпазирӣ низ аз меҳварҳои асосии андешаи ӯ ба шумор мераванд. Аҳмад Маҳмуди Император дар суханронӣ ва навиштаҳои худ бар сулҳ, эҳтироми мутақобил, таҳаммулпазирӣ, каромати инсонӣ ва пазируфтани фарқиятҳои миёни инсонҳо таъкид мекунад. Ӯ бар ин бовар аст, ки ихтилофоти фикрӣ, фарҳангӣ ва иҷтимоӣ набояд ба душманӣ ва хушунат миёни инсонҳо табдил шаванд.


Ӯ дар баробари шоирӣ, дар соҳаи тарроҳии графикӣ ва қироати шеър низ фаъолият мекунад ва осори адабӣ ва ҳунарии худро бо хонандагон ва дӯстдорони адабиёти форсизабон ба ҳам мерасонад.


Дар миёни бархе аз дӯстдорони шеър ва адабиёт ӯ бо унвонҳое чун «Шоири дилҳо» ва «Лаъли Бадахшон» низ шинохта мешавад.


Ҷаҳони шеъри Аҳмад Маҳмуди Император омезае аз ишқ, ирфон, эҳсос, инсонгароӣ, дардҳои иҷтимоӣ, сулҳ ва ҷустуҷӯи ҳақиқат аст. Ӯ шеърро танҳо василаи баёни эҳсосоти шахсӣ намедонад, балки онро забоне барои баёни андеша, бозтоби дардҳои ҷомеа, пайванди инсонҳо ва ҳифзи арзишҳои инсонӣ медонад.


Фаъолиятҳои адабӣ, ҳунарӣ, фарҳангӣ ва омӯзишии ӯ ҳамчунон идома доранд. Ӯ мекӯшад тавассути шеър, ҳунар, донишҳои бумӣ ва фаъолияти иҷтимоии худ дар роҳи ҳифзи ишқ, инсондӯстӣ, фарҳанг, сулҳ, ҳамдигарпазирӣ ва пайванди инсон бо Ватан саҳме дошта бошад.

۱۴۰۵ شهریور ۶, جمعه

سوانح شاعر احمد محمود امپراطور

 

سوانح شاعر احمد محمود امپراطور 

سوانح احمد محمود امپراطور


احمد محمود امپراطور، شاعر، نویسنده، دکلمه‌خوان و هنرمند گرافیک افغانستان، در ۱۳ حوت ۱۳۶۳ خورشیدی برابر با ۳ مارچ ۱۹۸۵ میلادی در کارتۀ سه کابل چشم به جهان گشود. ریشهٔ خانوادگی او به ولایت بدخشان، ولسوالی کشم و روستای کنگورچی بازمی‌گردد.


او از سال‌های نوجوانی به شعر و ادبیات فارسی علاقه‌مند شد و در قالب‌های گوناگون شعر کلاسیک طبع‌آزمایی کرده است. از جمله در غزل، مثنوی، قصیده، رباعی، مخمس و دیگر قالب‌های کلاسیک آثاری سروده است؛ اما در میان این قالب‌ها، مخمس‌سرایی جایگاه ویژه‌ای در کارنامهٔ ادبی او دارد. مخمس‌های او از نظر مضمون، موسیقی کلام و بیان عاطفی، گیرا و تأثیرگذارند.


از نظر ادبی و فکری، احمد محمود امپراطور از شاعران بزرگی چون بیدل دهلوی و مولانا تأثیر پذیرفته و در شعرهایش عشق، عرفان، انسان‌دوستی، صلح، فرهنگ، طبیعت، دردهای اجتماعی و جست‌وجوی حقیقت بازتاب گسترده دارد.


در کنار ادبیات و هنر، طبابت گیاهی و دانش طب سنتی نیز از علایق و حوزه‌های مطالعاتی اوست. او دربارهٔ گیاهان دارویی و شیوه‌های سنتی استفاده از آنها معلومات و تجربهٔ قابل توجهی اندوخته و در طول سال‌ها، این دانش را هم از طریق مطالعه و هم تجربهٔ عملی دنبال کرده است.


خودش دربارهٔ ریشهٔ این علاقه چنین می‌گوید:


«زمانی که من ۹ سال داشتم، از کابل همراه خانواده به ولایت بدخشان، سرزمین اجدادی‌ام، رفتم. در آن زمان در بسیاری از مناطق، مراکز درمانی و صحی محدود بود و دسترسی مردم به داروهای طب جدید نیز آسان نبود. مردم برای درمان بسیاری از مشکلات خود از گیاهان دارویی و روش‌های سنتی استفاده می‌کردند. من از همان‌جا با این تجربه‌ها آشنا شدم و علاقهٔ زیادی به این رشته پیدا کردم. بعدها هم به مطالعهٔ آن پرداختم و هم در عمل تجربه‌هایی اندوختم.»


او در سال‌های بعد نیز این علاقه را ادامه داده و گاه بر اساس آموخته‌ها و تجربه‌های خود، دربارهٔ استفاده از داروهای گیاهی با بیماران و نیازمندان مشورت کرده و نسخه‌های سنتی و گیاهی پیشنهاد می‌کند. با این حال، این بخش از فعالیت او بیشتر بر دانش بومی، تجربهٔ شخصی و مطالعات طب سنتی استوار است و نباید آن را معادل تخصص پزشکی مدرن یا درمان اثبات‌شدهٔ بیماری‌ها دانست.


یکی از برجسته‌ترین ویژگی‌های شخصیتی او، ارادت عمیق و عملی به پدر و مادر است. او همواره بر خدمت واقعی به والدین تأکید فراوان داشته و باور دارد که بخش بزرگی از آنچه در زندگی به دست آورده، حاصل خدمت و دعای خیر آنان است. به گفتهٔ خودش:


«من هر چیزی که دارم و یافته‌ام، از خدمت به پدر و مادر است و دعای خیر آنها مرا به اینجا رسانیده است.»


پس از درگذشت پدرش، شیراحمد یاور کنگورچی، در سال ۱۳۹۴ خورشیدی، او پیوسته در خدمت شبانه‌روزی مادر خویش بوده و این خدمت را نه تنها یک وظیفهٔ خانوادگی، بلکه افتخار و ارزش بزرگی انسانی می‌داند.


احمد محمود امپراطور انسانی بسیار عاطفی، احساساتی و نازک‌خیال است. در کنار فعالیت‌های ادبی و هنری، علاقه‌مند است به فقرا و نیازمندان نیز کمک کند؛ اما غالباً این کار را بی‌سروصدا و در لفافه انجام می‌دهد و از آشکار ساختن نیکی‌های خود پرهیز دارد.


او جوانی خوش‌تیپ، مصمم، متفاوت و دارای شخصیتی خاص است و در نگاهش به زندگی، تلاش دارد با مردم از طبقات و گروه‌های گوناگون با دیدی باز و انسانی رفتار کند. خودش در یکی از ابیاتش می‌گوید:


«با عام ساز و خاص همی کن تو زندگی

دارِ جهان به دیدهٔ کوتاه‌نظر مکن»


یکی دیگر از وجوه قابل توجه شخصیت او، دلبستگی عمیق به وطن و سرزمین مادری است. با آن‌که در مقاطع مختلف شرایط برایش مساعد شده تا از افغانستان مهاجرت کند و زندگی در بیرون از کشور را برگزیند، اما تاکنون مهاجرت را انتخاب نکرده است. او در این‌باره می‌گوید:


«با آن‌که چندین بار شرایط برایم مساعد شد تا از کشور مهاجرت کنم، اما تا هنوز توان زندگی در غربت را در خود ندیده‌ام. به همین خاطر، با تمام مشکلاتی که با آن مواجه هستم، آنها را پذیرفته‌ام و می‌کوشم در وطن بمانم.»


این تصمیم، نشان‌دهندهٔ پیوند عاطفی و تعلق خاطر عمیق او به سرزمین مادری و ریشه‌های فرهنگی و خانوادگی‌اش است.


صلح جهانی و همدیگرپذیری نیز از محورهای مهم اندیشهٔ اوست. احمد محمود امپراطور در سخنان و نوشته‌هایش بر صلح، احترام متقابل، مدارا، کرامت انسانی و پذیرش تفاوت‌های میان انسان‌ها تأکید می‌کند و باور دارد که تفاوت‌های فکری، فرهنگی و اجتماعی نباید به دشمنی و خشونت میان انسان‌ها تبدیل شود.


او افزون بر شاعری، در گرافیک دیزاین و دکلمه نیز فعالیت دارد و آثار ادبی و هنری خود را با مخاطبان فارسی‌زبان به اشتراک می‌گذارد. در میان شماری از علاقه‌مندان شعر و ادب، با عنوان‌هایی چون «شاعر دل‌ها» و «لعل بدخشان» نیز شناخته می‌شود.


جهان شعری احمد محمود امپراطور آمیزه‌ای از عشق، عرفان، احساس، انسان‌دوستی، دردهای اجتماعی، صلح و جست‌وجوی حقیقت است. او شعر را تنها وسیله‌ای برای بیان احساسات شخصی نمی‌داند، بلکه آن را زبانی برای بیان اندیشه، بازتاب دردهای جامعه، پیوند انسان‌ها و پاسداری از ارزش‌های انسانی می‌داند.


فعالیت‌های ادبی، هنری، فرهنگی و مطالعاتی او همچنان ادامه دارد و می‌کوشد از طریق شعر، هنر، دانش بومی و رفتار اجتماعی خویش، سهمی در پاسداری از عشق، انسانیت، فرهنگ، صلح، همدیگرپذیری و پیوند انسان با وطن داشته باشد.

۱۴۰۵ مرداد ۲۱, چهارشنبه

خریدار است کشور می فروشند- شاعر احمد محمود امپراطور

خریدار است کشور می فروشند- شاعر احمد محمود امپراطور 

 

خریــــدار است؟ کشور می فروشند

در و دیـــــــوار و منـبر می فروشند

جمع اند در گرد خوانی خون و آتش

سر و ســــردار و لشکر می فروشند

پــدر را کشتـــــه بودن سالهـــا پیش 

کنـــون بیچــــاره مــادر می فروشند  

بــــرادر هــــا به ملک غیـــر رفتند

همین بیچــــاره خـواهر می فروشند

دو ســـه تــــا زن که دارند اندرونی  

دو ســـه تــا را به زیور می فروشند

پســـر هـا منحرف در کوچه و شهر 

سیـــه بخت گشته دختر می فروشند

مسلمـــــــان از مسلمــــانی کشیــدن  

کتــــاب الله بـــه کافــــر می فروشند 

چنـــان در شهـــوت کاذب غریق اند 

که پیـــــراهن به نیــکر می فروشند

گــل و بـــــاغ و گلستان خاک کردن

به زاغ پیــــر چــوکـــر می فروشند

سفیـــد و سبـــــز را دادن به یغمــــا 

سیــــاهی بر ستمـــــگر می فروشند

امــــان از دستِ سیاست های خـارج 

که خـــر را جای رهبـر می فروشند

یقیــــن دارم ســـر این بـد ســرشتان

که خود را جای دیــگر می فروشند 

به داد مـــــا بــــرس ای خالـــق کُل 

نمک را جـــــای شـکر می فروشند 

به محمود افتـــــرا بسیـــار بستند

جمــــع خائیــــن قلنـــدر می فروشند 

----------------------------- 

چهارشنبه ۲۲ اسد ۱۳۹۹ خورشیدی 

که برابر میشود به 12 آگست 2020 ترسایی 

سرودم 

#احمد_محمود_امپراطور

۱۴۰۵ مرداد ۴, یکشنبه

۱۴۰۵ تیر ۲۶, جمعه

شود هامـون گلستــان از کراماتِ تماشایت

 

مخمسات احمد محمود امپراطور 

این مخمس را نثار دوستداران اشعار کلاسیک میدارم.


شود هامـــون گلستـــــان از کــراماتِ تماشایت

نــــزول آیت عشق است در طـرز سخن هایت

قیامت میکند چشم غــــزال ســـرمه آسایت

ز دل بیــــرون نگردد قامت موزون و رعنایت

سری سودایم بر سنـــگ خورد از درد سودایت

--------------------------------------------

ز اول نــــاز پــــرورد و عزیز و دلــــربا بودی

میـــــان خوبرویان خوش پسند نــازک ادا بودی

دل بشکستـــــه گان را دارو وهم مومیــــا بودی

متیــــن و با مــــروت پاکبـــــازی بی ریا بودی

بری دلــــــدادگان جنت فــــروشد حسـن زیبایت

--------------------------------------------

ز روز دیــدمت من دست را تــــا پاچه گم کردم

تفــــــاوت را میــــــان سیب تـــا آلوچه گم کردم

روان گشت بســـوی خانه راهی کوچه گم کردم

خیــــالاتی شــدم بــــام و در و دالانچه گم کردم

نســــازم کاش از بی فکـــر پیش خلـق رسوایت

--------------------------------------------

ندانم من مسلمانــــــم یا گبــــر یــــا مسیحــــایی

به دین و مذهب زرتشت یــــــا در دین بــودایی

به کیش حضرت داوود یــــــا آییــــن موســــایی

خدا میــــــگویم و در دست من الـــکل خـرمایی

به سجده تا فتــــــادم یـــادم آمد پاشنــــه ی پایت

--------------------------------------------

چه بودی و که بودی اینقدر محشر به پا کردی

مرا بیــــگانه از خود خویشتــــن را آشنا کردی

کنـــــم اقرار ای شــــوخ بلا آخــــــر بلا کردی

بیـــــاض گردنت از زیــــر چـادر برملا کردی

بری بوسیدن و عشق است رنگارنگ اعضایت

--------------------------------------------

شب تاریک من با صورت خود مــــاه کامل کن

ســــرم را روی زانوی خودت آهستــه مایل کن

برای درد بی درمـــــان من درمــــان عاجل کن

تمام خواهشـــــات قلب من با عشــق حاصل کن

به مو هایـــــم گره زن رشتـــــه زلف چلیپـــایت

--------------------------------------------

ز پیشـــم میگذری من هر دمی دیوانه تر میشم

ز عطر دامنت چون میکشـــان مستانه تر میشم

تو گرچــه از خودی اما ز خود بیگانه تر میشم

خدا میـــداند از قلبــــم که من ویــرانه تر میشم

تو نقل مجلسی بنشین بنوشـــم پیــــاله ی چایت

--------------------------------------------

شده یک مدتــــی نطقی نیــــاید در زبـــــان من

کمی بشکستـــــه و رنجور شد روح و روان من

همیــــن چند روز باشد آخــــر هـای امتحان من

حضورت سبــــز یـــــار نازنیـــن و مهربان من

بگوشم میــرسد در نیمـــــه شب آهسته نجوایت

--------------------------------------------

ز جاهل در گریز و با خردمند مست و خشنودم

لبـــم خاموش لیـــکن تا فلک پیچیـده است دودم

نبـــوغـــم در مخمـس باشـــد مانـــــده ای رودم

ز فیض شعـــر دارم عـــزت بسیــار و محمودم

مصــلا بیـــر و بار است میروم سوی کلیسایت

--------------------------------------------

جمعه 27 سرطان 1399 خورشیدی 

که برابر میشود به 17 جولای 2020 ترسایی

سرودم

#احمد_محمود_امپراطور

یادی از خاطرات آشنایی و دوستی من با

 

محمد عبدالعزیز مهجور و احمد محمود امپراطور 

یادی از خاطرات آشنایی و دوستی من با عارف بزرگ، پیر پلاس پوش نیک اندیش، بوریا نشین با دیانت، صوفی وارسته قدس اللـه روحه حضرت استاد محمد عبدالعزیز مهجور رح.!

درست ماه جدی 1388 هجری خورشیدی بود که در محفل عرس حضرت ابوالمعانی امام تفکر میرزا عبدالقادر بیدل اشتراک نمودیم 

برگزاری محفل در هوتل پرویلا صدف گرفته شده بود

پدرم طبق معمول به یکی از میز های که از قبل برایشان تعین شده بود قرار گرفتند ولی مرا آقای احمد فاروق ورکزی به صف اول سامعین رهنمای کرد، در آن لحظات حضرت استاد مهجور در پشت میز خطابه راجع به ویژه گی های حضرت ابوالمعانی 

سخن میگفت 

من غرق سیما نورانی و طرز اداء کلمات شان شده بودم ناگهان متوجه گشتم که استاد فقید چشمان شان پر اشک شده و صدای مبارکش از درد نهان و سوز سینه حکایه دارد...

وقتی مقاله تحقیقی شان تمام شد به طرف حاضرین تالار آمد و بی درنگ به طرف من راه کشید و مرا در آغوش گرفت و برای چند لحظه ای مرا چنین نگه داشت بعد با دیگران احوال پرسی کرد و در کنار من نشست.

محمد عبدالعزیز مهجور و احمد محمود امپراطور 


 بعد از چند دقیقه درنگ از جایش بلند شد تا به میز های دیگر سر بزند و مهمانان که تازه از راه رسیده اند خوش آمدید بگوید،

منم بر خواستم و همرایشان کردم.

 گفت فرزندم اسم شما چیست و فرزند کی هستید؟

گفتم صاحب من احمد محمود امپراطور هستم فرزند شیر احمد یاور کنگورچی. 

گفت درست پسر برادر و نور چشم من هستی 

گفتم بلی صاحب

گفت میدانی چرا گریستم 

گفتم نه 

گفت وقتی خودت را دیدیم به یاد و خاطر فرزند نازنینم افتادم که چند سال پیش به اثر بیماری لاعلاج از دست دادمش

او فرزند خوبی بود و قلبم را آرامش میداد فراق جانکاه او مرا زیاد افسرده ساخته است

امروز با دیدن خودت فکر کردم که در این مجلس عرفانی به برکت روح پرفتوح بیدل رح او آمده است.

گفت خودت فرزند خوانده ی من میشوی؟

گفتم اگر خداوند سعادتش رانصیبم کند بلی

گفت پس خودت فرزند دلبند و معنوی من باش

تا کم بود نور چشم از دست رفته ام را کمتر احساس کنم.

از اینجا آغاز دوستی و پدر خواندگی شان نصیب من شد.

مدت زیاد گذشت و مرا فرصتی نشد تا جویای احوال حضرت استاد شوم تا روزی از روز ها نمیدانم چند ماه ثور 1389 هجری خورشیدی بود که 

حضرت استاد را در صفحه ای اجتماعی فیسبوک دریافتم

برایشان پیام فرستادم 

محمد عبدالعزیز مهجور و احمد محمود امپراطور 


برای نوشت چه فرزندی که احوالی از بابایش ندارد

من نوشتم که :

آمدن بر سر کوی تو ضرور است مرا

پای اگر نیست بکوی تو به سر می آیم


لطفا آدرس و شماره تماس تان را برایم بنویسید

استاد شماره تماس و آدرس خود را برایم چنین نوشت.

عزیزم.!

چهاراهی زنبق،اداره حساب داری، پهلوی عزیزی بانک دفتر کار من است.

منم بدون تعلل رفتم به زیات شان 

اونجا متوجه شدم که پیام را مامور دفتر که در کنارش بوده مینوشته.

ساعتی با هم صحبت کردیم و قلمی را برایشان گرفته بودم تقدیم کردم که با کمال محبت و نوازش اجابت کردند 

و از من دعوت نمودن تا به خانه شان بیایم و بیشتر صحبت کنیم.

دیری نگذشت که دلم هوای دیدار شان را کرد  

چون بار اول بود به خانه استاد میرفتم و نمیتوانستم بی تکلف باشم 

پیش خود فکر کردم که چه ببرم تا لایق منزل استاد باشد

با خودم سه بوته از گل صدف گرفتم و به زیارت شان شتافتم

  من از طرف دختر نازنین و ادیبه شان اسما جان به حجره استاد بزرگ رهنمایی شدم 

این کلبه سقفش از نور ایمان و فرشش از بوی طهارت و زیبایی منور شده بود 

وقتی گلها را به اسما جان دادم نگاه معنی دار به طرف استاد کرد 

نگاه تیز و خرد بین استاد به بوته های گل افتاد و چشمانش پر اشک شد، 

من نگران شدم که آیا از نظر تصوف این بوته های گل قدم بد دارد یا کدام رمز و راز های در میان نهفته است، غرق فکر شدم 

استاد سرش را تکانید و گفت: 

زمانی که من در مهاجرت بودم گلهای زیاد داشتم و اموارت نگهداری اش را همان فرزند از دست رفته ام داشت و، او این گل را که خودت آورده ای زیاد 

دوست داشت وقتی بیمار شد و دکتران برای مان جواب ناامید کننده دادن ما به کابل امدیم و من 

تمامی گلها را رها کردم حتی همین گل که فرزندم دوست داشت نیز از خانه بیرون کردم

تا با دیدنش غمم تازه نگردد.

گفت امروز ببین که خداوند برایم نشان داد که هم برایت فرزند معنوی میدهم و هم همان گل را که بیرون کردی برایت هدیه میکنم

پس بدون شک عقیده کامل دارم که خودت فرزند معنوی من هستی که از طرف خداوند هدیه شده ای.

دوستان صاحبدل گفته های بسیار دارم ولی عقده ی گلو، و سرشک سوزنده مجالم نمیدهد تا بنویسم.

بلاخره به روز سه شنبه 20 سرطان 1396 هجری خورشیدی به شماره استاد تماس گرفتم 

که اسما جان جواب داد و گفت وضعیت بابه جانم چندان خوب نیست 

رفتم تا عیادت شان کنم

 واقعا از دیدن تن ضعیف و کم رقم استاد در قلب خود پنهانی گریستم.

بدست و سر و صورت شان بوسه زدم 

گفت فرزندم خوب هستی؟ خبر شدم مدتی ناجور بودی

گفتم حالا خوبم بابه جان 

بعد از گذشت چند دقیقه 

اشاره به طرف دروازه و کسانیکه در دهلیز بود، کرد و گفت 

اینها برای من چه میشوند؟

گفتم صاحب 

فرزندان و دودمان شما هستند

گفته نه نفهمیدی بچیم.

چشمانش را بست بعد از چند لحظه ی کوتاه دوباره باز کرد و گفت 

اینها وارثین مادی من هستند

و در فکر چیزی که تقسیم نشده هستند

فرزند من تو هستی 

من برای تو دعا میکنم. 

پکه ی بوریایی که نزدیک شان بود گرفتم و آرام آرام به تازه کردن هوا آغاز کردم

 استاد در حالیکه ماسک اکسیجن به دهن داشت 

چنین دعایم کرد

الهی تو هیچ گاهی خوار نشوی

الهی تو هرگز خسته و درمانده نشوی

خوبی های دارین نصیبت 

تو در روح و قلب و جان من جای داری

و تا دم دارم برایت دعای خیر میکنم

بعد گفت:

من میروم..

 برگشتنم 

حتمی نیست

برایم دعا کن

و از دعایت فراموشم نکن

خداوند ترا داشته باشد.

 چشمانش را برای چند لحظه بست 

و دوباره باز کرد 

برایم گفت میروی بچیم؟

گفتم اگر اجازه باشد.

گفت خدانگهدارت عزیز و دلبند پدر..

من هم

جبین مبارکش را 

دستان پر برکت اش را 

با نهایت درماندگی و ناتوانی 

برای بار آخر بوسیدم و 

از منزل پدر معنویم اشک ریزان بیرون شدم.

خداوند رحمان و رحیم روح آن بزرگ مرد تاریخ فرهنگ و ادب معاصر کشور و فراتر از مرز ها را تا قیام قیامت در لفافه های رحمانیتش با جمیع گذشتگان شاد داشته باشد.

یادش گرامی و نامش ستوده باد

با اندوه فراوان

#احمد_محمود_امپراطور 

دوشنبه 26 سرطان 1396 هجری خورشیدی

#کابل #افغانستان