شرمنده به پیش اهل ایمان باشی

شرمنـــده به پیش اهــل ایمان باشی
افتــــاده به رنــج و قیـــد زندان باشی
 تا آب بنوشــی سینــــه ات پاره شود
در آتـش غـــم کبـــــاب و بریان باشی
جــز مـرگ دگــر نیـــابی دارو به جهان
همــــرای اجـل دست و گریبان باشی
انساج لحـــاف و بالشت گـــردد خـــار
تن پـــوش تن از آبلــــــــه باران باشی
ســـر را بزنــــی به سنگ و فریاد کنی
در روز خوشت شکستــه دندان باشی
دست و، کمر و سرت شود بی فـرمان
استــــاده شوی چو بیـــد لرزان باشی
عمرت چو خضر شود غمت چون یعقوب
تــا زنـــده ای در عـــذابِ وجدان باشی
در جــــای عـــرق خـون بـــرود از بدنت
از بوی بـــد ات همیشــــه نالان باشی
بیــــزاری بجویی از  رهی صـــدق صفا
در فعـــل ذنـوب گــــرم و چالان باشی
بیــــرون بکنند تــــرا به هر جـا که روی
آواره و گشنــــــه در بیـــــــابان باشی
در عطسـه ای کودکان بتــرسی چو بلا
 چون شپـــــره از نـــــور گریزان باشی
بگداختــــه گردد جگــر و قلبت همیش
زیــــر چکشی غصـــه و سندان باشی
دستت به تـکدی پیش گــــردد هــر جا
در جمـــعِ لئیـــم و جیره خواران باشی
تا آبـــــرو گویـــی آب ات از دیــــده رود
آشفتـــــه و نــــادم و پشـیمان باشی
دیــــگر نشـــوی تو رو بـــرویی محمود
از نیــــم جو تــــو پسـت ، ارزان باشی
-----------------------
دوشنبه 14 ثور 1394 هجری خورشیدی
که برابر میشود به 04 می 2015 میلادی
سرودم
احمد محمود امپراطور
کابل/افغانستان

دیگی مردمی دانا، دیر جوش می آید

دیگی مردمی دانـــــا، دیر جــوش می آیــــد
هـر کجا صــــدا باشد، کاسـه هــای خالی را

امپراطور

عزتِ فِـزون باشـد، زاده ای حلالی را

عـــــزتِ فِـــــزون باشـــــد، زاده ای حـلالی را
بــــا خـــود هــــر کجــــا دارد، مکتـب تعالی را
کارگـــاه این گــــردون، هـرکه را دهـــد منصب
مسنــــدی گِل و لای است، کـــوزه و کلالی را
عمــــر رفتـــه ای خود را، زندگـــانی بشماریم
جشن ماتـــم و درد است، ختم ماه و سالی را
کی سفیــــد میـگردد، بخت تـــار و تنــگی مــا
رنــج آب و صــابــون است، زنـــگی و ذغالی را
جنس هــرزه در بـــازار، پیش سفــله دارد جـا
دخــلِ از قســـــم باشـــد، دکــــه ای بقالی را
سگ گــــرنده میــگردد، در قــــلاده و زنجیــــر
با سخن نگـــردد راست، شخــص بدسگالی را
دیگی مردمی دانـــــا، دیــــر جــوش می آیــــد
هـر کجا صــــدا باشد، کاســــه هــای خالی را
شیــــر از غــــرورِ خود، استخـــوانِ همت خورد
شهـــــــرتِ دگــــر افتــاد، حیـله ای شغالی را
از هنــــر مگو اینجـــا، از ادب مپـــــرس هرگـــز
ز هـــر چه کـــرده پیش آید، نقش ...یه مالی را
هــــر نفــس زنــــد در دل، آتشِ قمـــارِ مـــرگ
طــاس عشــق مـی بــــــازد، رنــگِ چاروالی را
تنگ گشتـــه است اوزان در سخن طـــرازی ها
نکته سنـــج کـــم باشد، بـــزمِ قیــل و قالی را
نی فسانه شد برخلق، رود و چنگ دیگر نیست
ســـاز مانــــده و میـــدان، نعـــــره ای قوالی را
آب اش آبلـــــه باشد، مُـــــزد شست نــان جـو
خورد و نـوش دیگر نیست، سفــره ای جوالی را
در جهــــان رنگ و بو، محمـود ار کننـــد پرسان
مـی پسنـــد از هـــــــر چیـز، طـــرزِ اعتدالی را
-----------------------------------
بامداد جمعه 11 ثور 1394 هجری خورشیدی
که برابر میشود به 01 می 2015 میلادی
سرودم
احمد محمود امپراطور
کابل/افغانستان

هر روز قیامت بُوَد هر لحظه ای محشر

هر روز قیــامت بُوَد، هر لحظـه ای محشر
بایـــد که ز مـوی ســـــر و ناخن شنوا بود
امپراطور

سوگند

نور چشمی و قوتِ قلبم
به کرامات کبریا سوگند
امپراطور

در قلب منی گم شده همسـایه خدا بود

در قلب منی گــــم شده همســـــایه خدا بود
بیـــگانه جـدا، دوست جـدا، عشق جـدا بود
آنچــــه که در این عالــم هستی نشد از من
مهـر و کـرم و لطف خوش عهد و وفا بود
در بحـــر خـیالات جنون خیـــز من هر دم
هـــر یک طپش قلب و نفس بانگ درا بود
شیـــــــرازه ای جنـــات برین شد عمل من
این جود گـــــران از کرم صدق و کفا بود
هر روز قیــامت بُوَد، هر لحظه ای محشر
بایـــد که ز موی ســـــر و ناخن شنوا بود
گل پیـــــــرهن خود بدرد، در چمـن شوق
بلبل ز غمـــی پـــاره یخن نوحه سرا بود
حاصل نشد از آب سرشک مزرعه ای سبز
هر چنــــد که خون دل من مشک سقا بود
در چشـــــم گهر پروری معشوقـــه پرستم
سنــــگ ره و گـــرد قدمش رنگِ طلا بود
حاسد نخــوری غبطه تو از طالـع محمود
در قسمت اش از روز ازل طبـع رسا بود
----------------------------
بامداد جمعه 04 ثور 1394 هجری خورشیدی
که برابر می شود به 24 اپریل 2015 میلادی
ســـرودم
احمد محمود امپراطور
کابل/افغانستان

از گلشن تـو با نگهي چار ميروم

از گلشن تـــو با نگهـــي چـــار ميروم

با يک جهـان غصـــــه و ادبــــار ميروم

ديـگر مــرا تحمـل رنجي فـراق نيست

از خويش فارغــــم کن و بگــذار ميروم

اين سر که لايق سري زانوي تو نشد 

بهــــر نوازشش به ســـري دار ميروم

آغوش من ترانــــه اي تنهاي سر دهد

دردم بــده به عشق ســـــزاوار ميروم

در باور و يقين من هستــي چو ابتــدا

اين را بــدان که سخت گرفتــار ميروم

صحــرا نشين و باديــه پيما شوم دگر

ناليـــده من ز کوچــــه و بـــازار ميروم

در بين آتش است جگر و قلبِ عاشقم

گــوي که پـا برهنــه ســـرِ خار ميروم

دامــان من که پر شــده از خون انتظار

بس باشــدم از اين گل و گلـزار ميروم

جور آمدم بدرگه اي دارالشِفاي عشق

افسوس زخــم خـورده و بيـمار ميروم

در دامن کفن سـر خود مي کنــم پناه

شرمنـــده پيش خــالقِ جبـــار ميروم

تن پوش قبر من کنيد از لاله اي سياه

تا حشــر در غـــم تـو عــــزادار ميروم

حرفِ دلِ شکستـــه اي محمود را شنو

از اين جهـــان به عالــم اســرار ميروم

----------------------------

بامداد سه شنبه 01 ثور 1394 هجري خورشيدي

که برابر مي شود به 21 اپريل 2015 ميلادي

احمد محمود امپراطور

کابل/افغانستان